MICHAEL MOORE: I have followed this case for a very long time and the idea of how we incarcerate people in this country. Millions tonight sit in prison. And Leonard is there for a crime that he didn’t commit and has served 37 years, enslaved in a pen. What will history write about us in how we locked up some of our best people? There, but for the grace of God, go you or I.

Today I woke up, and I was inspired by his poetry, so I decided to write a poem for him. And I will read it to you first, and then I will—somehow I’ll get him on the phone and read it to him myself. So, here it goes.

Dear Mr. President,

please let Leonard come home.
Let him be home for Christmas.
That would make my Yuletide gay.
Let his troubles be far, far away.

He has been gone some 37 years.
Just think of what he’s missed.
I want to take him to Ikea
and see if he can figure out
how to put a coffee table and matching bookcase together.
I want to take him to Starbucks
and show him the difference
between a grande and venti.
I’d like to bring him to my home
and sit with him and watch The Bachelorette
and see if he can guess
who will get the single red rose.
I want to ride the 7 train with him
and go to Citi Field,
named after a bank
that fleeced millions of people,
and show him that the Mets still suck,
although 10 years into his prison term
they didn’t.

I want to show him all of this.
Twenty women in the U.S. Senate,
an African American in the White House,
and no soda over 12 ounces in New York City.
And maybe, just maybe,
he can help us with the next Occupy,
the next battle,
to stand with the millions
who are in need of a courageous leader,
now more than ever.

Please, Mr. President,
let Leonard Peltier come home,
for we shall all bury our hearts
at Wounded Knee.

Thank you very much.

My friends at the Leonard Peltier Chapter Flanders asked me to translate Michael Moore's text:

Beste Mr. de President,

aub laat Leonard naar huis komen.

Laat hem thuis zijn voor de kerst.

Dat maakt mijn Yuletide opperbest.

Laat zijn zorgen ver, ver weg.

Hij was zo’n 37 jaren weg.

Denk eens aan wat hij missen moest.

Ik wil hem meenemen naar Ikea

en zien of hij het plan dan past

hoe je een bijzettafel in een zet met bijpassende boekenkast.

Ik wil hem meenemen naar Starbucks

en het verschil laten zien

tussen een grande en een venti,

ik zou hem meenaar huis willen nemen

en naast hem zitten en kijken naar  De Bachelorette

en zien of hij kan raden

wie die ene rode roos zal krijgen

ik wil met hem op tram 7 rijden

en gaan naar Citi Field,

naar een bank genoemd

die miljoenen mensen heeft gepluimd,

en hem laten zien dat de Mets nog altijd slecht spelen,

hoewel de eerste 10 jaar van zijn gevangenschap

ze niet slecht speelden.

Ik wil hem dit allemaal laten zien.

Twintig vrouwen in de V.S. Senaat,

Een Afrikaans Amerikaan in het Witte Huis,

En geen frisdrank over 12 ons in New York City.

En misschien, misschien,

kan hij ons helpen bij de volgende Occupy,

de volgende strijd,

met miljoenen zij aan zij

die een moedig leider nodig hebben,

nu meer dan ooit.

Aub, Mr de President,

laat Leonard Peltier naar huis komen,

want wij allen zullen ons hart begraven

in Wounded Knee

Van harte dank.

Translation/vertaling-March 11, 2013

Antwerp: Annmarie Sauer

In the spirit of Crazy Horse